Çağdaş Zamanda İbrahim (as)’ın İzinde Tevhidi Öğreten Bir Çocuk

“İbrahim: "O halde, Allah'ı bırakıp da size hiçbir fayda ve zarar veremeyecek olan putlara ne diye taparsınız? Size de, Allah'ı bırakıp taptıklarınıza da yazıklar olsun! Akletmiyor musunuz?" dedi.” (Enbiya, 66-67)

“İbrahim onların tanrılarına gizlice yönelip: “Sundukları yiyecekleri yemiyor musunuz? Ne o, konuşmuyor musunuz?” dedi.”[1]

Hindistan büyük bir ülke. Türlü çeşitte tanrılar var. Hayvan, bitki her şeye ibadet ediyorlar. Canlı-cansız, insan, yıldız… Ne bulurlarsa ona ibadet ediyorlar…

Çocuk tapınağa girmiş. İnsanların hindistan cevizi meyvesine tapındıklarını görmüş. Hindistan cevizi üzerine göz, burun ve ağız çizdiklerini… Buhurlar, yiyecekler, içecekler sunduklarına şahit olmuş.

Secde ettiklerinde çocuk cevize doğru gidip kapıp kaçmış. Oradakiler başlarını secdeden kaldırdıklarında ilahlarını görememişler… Etraflarına bakınırlarken çocuğun ilahlarını alıp kaçtığını görmüşler. Bunun üzerine ibadetlerini yarıda keserek çocuğun peşine koşmuşlar.

Çocuk onlardan uzaklaşınca, yere oturup cevizi kırmış. İçindeki suyu içmiş ve kalanını da yere atmış. İnsanlar ilahlarının kırılmış olduğunu görünce bağrışmaya başlamışlar. Çocuğu yakalayıp dövmüşler ve itip kakmışlar. Sonra da o beldenin hakimine götürmüşler.

Hakim çocuğa sormuş: “O ilahı sen mi kırdın?”

Çocuk cevap vermiş: “Hayır. Ben cevizi kırdım…”

Hakim “Ama onların ilahıydı.” demiş.

Çocuk hakime: “Hakim bey! Hiç siz herhangi birgün Hindistan cevizi kırıp yediniz mi?” demiş.

Hakim, “Evet” demiş.

Çocuk, “Peki o halde fark nedir?” demiş.

Hakim şaşakalıp susmuş. Cevap vermelerini istercesine o puta tapanlara bakmış. Onlar da “Ama o cevizin iki gözü, bir de ağzı vardı.” demişler.

Çocuk onlara bağırarak “Konuşuyor mu?” diye sormuş, “Hayır” demişler…

“Peki, duyabiliyor mu?” demiş, yine “hayır” demişler. “O halde ona nasıl ibadet ediyorsunuz ki?” deyince inkarcı apışıp kalmış.

Hakim, o insanlara baktı. Çocuğa bir kötülük yapmalarından korkuyordu.

Çocuğa,“Sana ceza olarak 150 Rupi vermeni kararlaştırdık.” dedi. Çocuk bu cezayı gönül rızası olmadan ödedi. Ama oradan muzaffer olarak çıktı.[2]

“İbrahim: “O halde, Allah’ı bırakıp da size hiçbir fayda ve zarar veremeyecek olan putlara ne diye taparsınız? Size de, Allah’ı bırakıp taptıklarınıza da yazıklar olsun! Akletmiyor musunuz?” dedi.”[3]

“İbrahim babasına demiştir ki; “Babacığım, işitmeyen, görmeyen ve sana hiç bir surette fayda vermeyen şeylere niçin tapıyorsun?”[4]

 

DİPNOTLAR

[1] Saffat, 91-92.

[2] Muhammed B. Abdurrahman el-Arîfî, Tevhid Gemisi [Gel Bizimle Beraber Gemiye Bin], Guraba Yayınevi, s.18-19.

[3] Enbiya, 66-67.

[4] Meryem, 43.

Nasıl buldunuz? Değerlendirmenizi bekliyoruz.
Değerlendirme için yıldızların üstüne tıklayabilirsiniz.
(Yazıyı değerlendirin)
Loading...
Kötü Olmuş Eh İşte Ne İyi Ne Kötü Güzel Olmuş Çok Faydalı Buldum

Blogumuzdan Haberdar Olun

Lütfen bekleyiniz...
Yeni yazılarımız yayınlandığında bildirimler almak için e-posta adresinizi girin.

Fikirleriniz Bizim İçin Önemlidir