Şam halkından zaman zaman yanına gelen bir adamı, Hz. Ömer radıyallahu anh göremez oldu. Çevresindekilere: “Falan zât ne yapıyor, artık görünmez oldu?” dedi.

Onlar da, “Ey Mü’minlerin emiri! O kendini içkiye verdi” dediler.

Ömer radıyallahu anh kâtibini çağırarak: “Yaz!” dedi ve şunları yazdırdı: “Ömer bin Hattâb’tan falan kimseye! Selam sana! Kendisinden başka ilah olmayan, günahları bağışlayan, tevbeleri kabul eden, azabı çetin ve ihsânı bol olan Allah’a hamd ederim. O’ndan başka hiçbir ilâh yoktur, dönüş ancak O’nadır.”

Hz. Ömer radıyallahu anh, mektubu yazdırdıktan sonra arkadaşlarına dönerek: “Allah’a yönelmesi ve Allah’ın da tevbesini kabul buyurması için kardeşinize dua ediniz!” dedi.

Mektubu alan zât, mektupta zikredilen; “(Allah) günahları bağışlayan, tevbeleri kabul eden, azâbı çetin olandır…”[1] âyet-i kerimeyi tekrar tekrar okudu. “Allah beni hem azabıyla korkutmuş hem de tevbe etmemi istemiş” diyerek ağladı ve samimi tevbe etti.

Hz. Ömer radıyallahu anh, o zâtın tevbe ettiğini haber alınca: “Bir kardeşinizin yoldan çıktığını, günaha saplandığını gördüğünüzde, onu doğru yola getirmeye, Allah’ın affından ümitvâr olmasını sağlamaya çalışınız. Tevbe nasip etmesi için dua ediniz. Kendisine beddua ederek aleyhinde şeytana yardımcı olmayınız.” dedi.[2]

DİPNOTLAR

[1] Müʼmin, 3.

[2] İbn Kesîr, Tefsir, IV/76; Ebu Nuaym, Hilyetu’l-Evliyâ, Ocak Yayınları, 2015, IV/97-98.